Appearance
Niet-ioniserende straling
Niet-ioniserende straling
Elektromagnetische straling wordt niet-ioniserende straling genoemd, indien de golflengte meer is dan 100 nanometer (10 E-7 meter) en dus met een frequentie kleiner dan 3*10 E15 Hertz [=3 Petahertz = 3PHz]). De toepassing van apparatuur die niet-ioniserende elektromagnetische straling en velden uitzendt, is de laatste decennia sterk toegenomen (Kleinjans en Schuurman, 1995). Daarom worden arbeidshygi�nisten steeds vaker geconfronteerd met vragen over deze vorm van belasting op de werkplek.
Er zijn in Nederland geen wettelijke of algemeen geaccepteerde grenswaarden. De Gezondheidsraad heeft in de afgelopen jaren een aantal adviezen uitgebracht die het hele frequentiegebied van de niet-ioniserende straling omvatten:
- GR 1992/07 over elektromagnetische velden met de extreem lage frequenties (ELF) tussen 0 en 300 Hertz (golflengtes van 1000 kilometer en meer). Dit inclusief de velden van de hoogspanningsleidingen van het elektriciteitsnet (50 of 60 Hz, golflengte 5000 of 6000 km);
- GR 1997/01 over de radiofrequente velden (RF) met frequenties tussen 300 en 300*10 E9 Hertz;
- GR 1993/09, GR 1986/09 en GR 1994/05 over de optische straling tussen 300 Gigahertz (1 mm) en 3 Petahertz (100 nanometer), inclusief ultraviolette straling van 750 Terahertz tot 3 Petahertz (100 tot 400 nanometer).
Bij afwezigheid van wettelijke of bestuurlijke grenswaarden krijgen in DOHSBase Compare de adviezen van de Gezondheidsraad de hoogste status. De meest bekende vorm van niet-ioniserende straling is zichtbaar licht (golflengte tussen 400 en 780 nanometer). In DOHSBase Compare zijn de grenswaarden voor zichtbaar licht en andere vormen van optische straling (o.a. lasers) nog niet opgenomen.
Klik hier voor meer informatie over de opgenomen gegevens over optische straling.
Klik hier voor meer informatie over de opgenomen gegevens over radiofrequente straling.
Klik hier voor meer informatie over de opgenomen gegevens over ELF-velden.